پلیت 96 خانه

پلیت کشت سلول، صفحه‌ای مسطح است که تعداد مشخصی چاهک روی آن قرار دارد. هرکدام از چاهک‌ها به‌عنوان یک لوله‌آزمایش کوچک محسوب می‌شوند. تعداد چاهک‌ها باتوجه‌به نوع آزمایش و کشت سلول تعیین می‌شود. درب‌های این ظروف برای سهولت کار شماره‌گذاری شده و همچنین امکان عبور گاز از آن‌ها وجود دارد.

پلیت کشت سلولی تبدیل به یکی از ابزارهای استاندارد در تحقیقات آنالیزی و آزمایشگاه‌های تشخیصی طبی شده است. پلیت کشت سلولی دارای طیف کاربرد وسیعی شامل آزمایشات کلونینگ و سیستم های آنالیز مبتنی بر کشت بافت است. طراحی این ظروف به گونه ای است که به راحتی قابل نگهداری و انبار کردن هستند. درب های این پلیت ها قابلیت تبادل گاز با محیط را داشته و در عین حال دارای حلقه های متراکمی برای کنترل تبخیر و حفظ تراکم است. طراحی خاص این درب ها امکان قرارگیری معکوس آن ها بر روی پلیت را غیر ممکن می کند. درب ظروف دارای علائم الفبایی و عددی برای سهولت شناسایی چاهک ها است.

انواع پلیت ها

Uشکل؛ ته چاهک ها گرد است و از جایی که هیچگونه لبه ای ندارند، مناسب تکان دادن و شستشو نمونه می باشند. ظاهر U شکل آن برای چسبیدن سلول ها به هم و سایر سنجش هایی که به این کارها نیاز دارند استفاده می شود.

V شکل ؛ ته چاهک ها مخروطی است. ریکاوری نمونه با پلیت V شکل بیشترین مقدار بوده و به همین دلیل صفحات با ته V مخصوصاً برای رسوب سنجی و ذخیره سازی مناسب هستند.

F شکل ؛ ته چاهک ها صاف است. مناسب برای اندازه گیری های نوری دقیق, رنگ سنجی, کشت سلولی و همچنین کاربردهای میکروسکوپی است.

 جنس پلیت کشت سلول

ظروف کشت سلولی معمولاً از شیشه بوروسیلیکات یا پلاستیک های شفاف (معمولاً پلی استایرن یا پلی کربنات) ساخته می شوند که امکان مشاهده میکروسکوپی  را فراهم می کند. آنها اغلب دارای درپوش هایی هستند که تبادل مداوم گاز را در عین محافظت از محیط ارائه می دهند.

سلول های چسبنده و غیر چسبنده

اکثر سلول‌های مشتق از مهره‌داران به جز رده سلول‌های خونی که سوسپانسیونی یا غیرچسبنده (Suspension or Non-adherent) هستند، وابسته به اتصال به کف ظرف کشت بوده و می‌بایست روی بستر مناسبی کشت یابند تا امکان اتصال و گسترش آنها فراهم شود. با این وجود، رده‌های سلولی زیادی را نیز می‌توان به کشت در حالت سوسپانسیونی عادت داد. سلول های کشت یافته بصورت سوسپانسیونی نیازی به کشت بر روی بستری با قابلیت اتصال ندارند.

سلول‌های چسبنده (Adherent) پس از رسیدن به تراکم حداکثری نیاز به افزایش بستر کشت دارند ولی سلول‌های سوسپانسیونی را می‌توان بدون افزایش بستر کشت، با ایجاد تکان‌های منظم دورانی بمنظور تبادل گاز دی‌اکسیدکربن و البته با تزریق محیط کشت تازه رشد داد.